Στο Ευρωδικαστήριο για το έργο του Αχελώου

Προς το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων εκτρέπει η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας το πολύπαθο έργο του Αχελώου, για το οποίο διατυπώνει έντονες επιφυλάξεις. Μετά από πολλές συνεδριάσεις και πολύμηνη καθυστέρηση, η Ολομέλεια αποφάσισε να στείλει σειρά προδικαστικών ερωτημάτων στο Δικαστήριο του Λουξεμβούργου προκειμένου να κριθεί εάν ο νόμος Σουφλιά (3481/06) για την εκτροπή του Αχελώου προς τον θεσσαλικό κάμπο παραβιάζει κοινοτικές οδηγίες που αφορούν τη διαχείριση, εκμετάλλευση και προστασία των υδάτινων πόρων, την κατασκευή έργων σε προστατευόμενες περιοχές από διεθνείς συμβάσεις (Natura) κ.λπ. Ο επίμαχος νόμος με τον οποίο εγκρίθηκαν οι περιβαλλοντικοί όροι, «ξεκλείδωσε» το έργο, το οποίο είχε παγώσει με αλλεπάλληλες αποφάσεις του ΣτΕ που ξεκινούν από το 1994. Στο ΣτΕ έχουν προσφύγει η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αιτωλοακαρνανίας, οι Δήμοι Αγρινίου, Μεσολογγίου, Αιτωλικού, Ινάχων και Οινιάδων, το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αιτωλοακαρνανίας κ.ά., με αίτημα την ακύρωση του νόμου Σουφλιά αλλά και της απόφασης του ΥΠΕΧΩΔΕ, που ανέθεσε και πάλι στην εταιρεία «Μηχανική» την αποπεράτωση του υδροηλεκτρικού φράγματος της Συκιάς, συνολικού προϋπολογισμού 170 εκατ. ευρώ, το οποίο αποτελεί τμήμα των έργων της εκτροπής του Αχελώου.

Παρεκτροπή στην… εκτροπή. Τριάντα χρόνια λειτουργίας έκλεισε το ΠΑΚΟΕ και συνέχεια ακούει, διαβάζει και βλέπει εκτροπές του Αχελώου. Εκατοντάδες τόνους χαρτί για να γραφούν όλες οι μελέτες που σε υπόγεια βρίσκουν τροφή τα ποντίκια. Δισεκατομμύρια για τα έργα καταστροφής του φυσικού «ρου» του ποταμού και εκατομμύρια για τις μελέτες. Και όλα αυτά για να πείσουμε και τους Ευρωπαίους ότι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε το αγαθό που μας χάρισε η φύση και είναι το νερό. Αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα φθείρουν το πολιτικό σύστημα και τελματώνουν την προοπτική για την «πράσινη ανάπτυξη». Πρέπει οι πολίτες και οι φορείς να προσφεύγουν στη δικαστική οδό για να καταφέρουν το αυτονόητο. Γι’ αυτό που αγωνίζεται 30 χρόνια το ΠΑΚΟΕ δηλαδή την ισορροπία των ανθρωπογενών οικοσυστημάτων που σημαίνει σεβασμό στη φύση που πρέπει απαρέγκλιτα να τηρούμε τους νόμους της.