Χωρίς κατηγορία

28-8-1013 ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΔΑΠ

Ετοιμάζονται να ξεπουλήσουν την κερδοφόρα ΕΥΔΑΠ στα 300 εκατ. ευρώ, τη στιγμή που το 2012 είχε κέρδη ύψους 48 εκατ. ευρώ. Είναι αποφασισμένη η κυβέρνηση να προωθήσει το επόμενο διάστημα την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ (Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης), όπως υποδηλώνουν μια σειρά εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων: από την τροπολογία που ενσωματώθηκε σ’ ένα άσχετο νομοσχέδιο για τον τουρισμό, στην οποία προβλέπονται ο συμψηφισμός των χρεών μεταξύ της ΕΥΔΑΠ και του Δημοσίου και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας ώστε η ΕΥΔΑΠ να δοθεί στο νέο αγοραστή χωρίς τα «βαρίδια» ακόμη κι αυτών των σημερινών εργατικών αμοιβών, μέχρι την απόφαση τροποποίησης του καταστατικού της που έλαβε η γενική συνέλευση των μετόχων της ΕΥΔΑΠ, ώστε πλέον να είναι δυνατή η πώληση ακόμη και ποσοστού άνω του 49% του μετοχικού της κεφαλαίου.

Το Ταμείο Ξεπουλήματος (ΤΑΙΠΕΔ) έχει στην κατοχή του ποσοστό ύψους 61,33%. Το πόσο νόμιμα τού δόθηκε αυτό το ποσοστό είναι κάτι που οφείλει να διερευνήσει η δικαιοσύνη συν το δικαίωμά του να το ξεπουλήσει. Η ιστορία σε δεκάδες περιπτώσεις στο εξωτερικό  λέει ότι αργά ή γρήγορα το Ελληνικό Δημόσιο -άγνωστο, φυσικά, από τώρα με ποια μορφή- θα κληθεί να διαχειριστεί τα σπασμένα που θα αφήσουν πίσω τους οι ιδιώτες. Η πώληση της ΕΥΔΑΠ, ωστόσο, συνιστά ήδη σκάνδαλο

η ΕΥΔΑΠ διαθέτει πελατολόγιο 4,3 εκατομμυρίων νοικοκυριών (2.020.000 συνδέσεις), ενώ το μήκος των αγωγών της ανέρχεται σε 9.500 χλμ. Ο τομέας της αποχέτευσης εξυπηρετεί 3,5 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ το συνολικό μήκος των συγκεκριμένων αγωγών ανέρχεται σε 6.000 χλμ. Αν σε αυτά να προσθέσουμε τρία μεγάλα διυλιστήρια κι ένα τεράστιο δίκτυο δεξαμενών, έχουμε μια συνολική αξία που ανέρχεται, με συντηρητικές εκτιμήσεις, σε 6,5 δις ευρώ. Αυτά είναι τα χρήματα που θα έπρεπε να καταβάλει σήμερα οποιοσδήποτε (Δημόσιο ή ιδιώτης) επιχειρούσε να κατασκευάσει εξαρχής αυτή την πολύτιμη υποδομή, που δίνει τη δυνατότητα διύλισης 1,5 εκατομμυρίου κ.μ. νερού την ημέρα ώστε να καταναλώνεται περίπου 1 εκατομμύριο κ.μ. νερού.

Με βάση όμως τη χρηματιστηριακή αξία, όπως έχει διαμορφωθεί στο πλαίσιο της ραγδαίας υποτίμησης της τιμής των μετοχών των τελευταίων ετών, η ΕΥΔΑΠ θα πωληθεί γύρω στα 300 εκατ. ευρώ! Αυτά είναι τα χρήματα που αναμένεται να εισπράξει το ΤΑΙΠΕΔ από την πώληση του μεριδίου των μετοχών που κατέχει και αυτός φαίνεται να είναι και ο λόγος για τον οποίο η τρόικα πιέζει για να προωθηθεί η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και άλλων δημοσίων επιχειρήσεων.

Η πώληση της ΕΥΔΑΠ είναι όμως αδικαιολόγητη ανεξαρτήτως τιμήματος, εφόσον δεν πρόκειται για ζημιογόνα επιχείρηση που επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Στην πραγματικότητα, η πώληση της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ θα επιδεινώσει μακροπρόθεσμα τη δημοσιονομική κρίση,γιατί το Δημόσιο θα στερηθεί τα έσοδα που δημιουργεί η κερδοφόρα ΕΥΔΑΠ, η οποία μόνο το 2012 είχε κέρδη ύψους 48 εκατ. ευρώ, ενώ το 2011 είχε κέρδη 26 εκατ., 11 εκατ. το 2010 και 18 εκατ. ευρώ το 2009. Φέτος, δε, μόνο το α’ τρίμηνο κατέγραψε κέρδη ύψους 12 εκατ. ευρώ

«Με το μισό ευρώ που χρεώνουν σήμερα οι ιδιώτες το μπουκαλάκι του μισού λίτρου η ΕΥΔΑΠ προσφέρει 1.000 λίτρα, όχι μισό. Με την ίδια τιμή εμείς θα προσφέραμε δύο χιλιάδες μπουκαλάκια» αναφέρει o ο Βασίλης Τσόκαλης, εργάτης στις βλάβες και μέλος του Δ.Σ. του συλλόγου. Σχολιάζει επίσης πως «το πρόβλημα ήταν η γάγγραινα των εργολάβων, που στο παρελθόν δραστηριοποιούνταν στις νέες συνδέσεις. Μετά το θάνατο όμως της οικοδομής μεταφέρθηκαν στις βλάβες. Ως αποτέλεσμα, οι κακοτεχνίες οργιάζουν, τα κόστη έχουν εκτοξευθεί και μαζί κι η… κοροϊδία, με επισκευές αγωγών σε δρόμους όπου δεν υπάρχουν καν αγωγοί! Η διοίκηση, μάλιστα, για να καλύψει την ορμητική τους είσοδο σε αυτό τον τομέα (κατά 65% έχουν αυξηθεί οι εργολαβίες από πέρσι) καταχωρίζει τις σχετικές δαπάνες στο επενδυτικό πρόγραμμα! Δημιουργική λογιστική για χάρη των εργολάβων. Οι εργολαβίες ανθούν σε κάθε τομέα: από τη διαχείριση του τηλεφωνικού κέντρου των βλαβών (1022) μέχρι την ανάθεση της φύλαξης του φράγματος του Μόρνου σε εταιρεία security, παρά το γεγονός ότι έχει κρίσιμη σημασία για τη δημόσια υγεία, και φυσικά την Ψυτάλλεια, την οποία με όρους μονοπωλιακούς διαχειρίζεται ιδιώτης, χωρίς να κάνει γνωστή την τεχνολογία που χρησιμοποιεί. Έτσι, εξασφαλίζει την αέναη ανανέωση των συμβολαίων συντήρησης και διαχείρισης, επιβάλλοντας εξωφρενικά κόστη.

Στον αντίποδα αυτής της λειτουργίας, οι εργαζόμενοι διεκδικούμε την εκ βάθρων αλλαγή του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας, που θα αποκλείει κάθε διαδικασία πώλησης και θα περιλαμβάνει ακόμη και την έξοδο από το Χρηματιστήριο, εξασφαλίζοντας όμως την απρόσκοπτη παροχή άφθονου, φθηνού και ποιοτικού νερού σε κάθε οικογένεια. Ακόμη και των φτωχών και των ανέργων, κι όχι όπως συμβαίνει σήμερα, που η ΕΥΔΑΠ προχωρά σε κατασχέσεις σπιτιών ακόμη και ανέργων από το Πέραμα οι οποίοι δεν έχουν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους».

Τέλος, καθόλου αμελητέας σημασίας δεν είναι και το κύμα απολύσεων που θα ακολουθήσει την ιδιωτικοποίηση. Οι εργαζόμενοι στην ΕΥΔΑΠ από 5.100 το 2003 ήδη έχουν μειωθεί στους 2.300 και οι φήμες λένε ότι οι επίδοξοι αγοραστές έχουν διαμηνύσει στο ΤΑΙΠΕΔ πως τη θέλουν με 800 άτομα προσωπικό, αποδεικνύοντας έτσι πως οι ιδιωτικοποιήσεις αυξάνουν την ανεργία και τη φτώχεια. Προφανώς για την ποιότητα του νερού που θα μας προσφέρουν οι ιδιώτες τόσοι εργαζόμενοι αρκούν..

Όλα αυτά βέβαια σχετίζονται άμεσα με τη διεθνή επικαιρότητα στο ζήτημα της ιδιωτικοποίησης του νερού. Ήδη, όπως αποκάλυψε πρόσφατα η Wall Street Journal, ορισμένες από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες αλλά και μερικά από τα γνωστότερα «αρπακτικά» της Wall Street επενδύουν δισεκατομμύρια δολάρια αγοράζοντας δίκτυα ύδρευσης ή τεράστιες ποσότητες νερού για ύδρευση και άρδευση. Ανάμεσά τους συναντά κανείς ονόματα όπως της General Electric στις ΗΠΑ και της Siemens στην Ευρώπη, ενώ τους τελευταίους μήνες αυξάνουν συνεχώς την παρουσία τους τράπεζες και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα πως η Goldman Sachs. Πριν από δύο χρόνια, μάλιστα, αναλυτές της Citigroup ανέφεραν ότι πολύ σύντομα το νερό θα αποτελεί σημαντικότερη επένδυση σε φυσικά προϊόντα, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα το πετρέλαιο, τον χαλκό, τα αγροτικά προϊόντα και τα πολύτιμα μέταλλα.

Για το βρετανικό περιοδικό Economist η εικόνα του παιδιού σε χωριό της Ινδίας που περιμένει υπομονετικά μπροστά σε ένα μηχάνημα που θυμίζει αρκετά τα ATM μιας τράπεζας, με τη διαφορά ότι το μηχάνημα παίρνει λεφτά για να δώσει μικρές ποσότητες νερού, αποτελεί ένα θαύμα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που προσφέρει πόσιμο νερό σε περιοχές οι οποίες επί χρόνια αντιμετώπιζαν σημαντικά προβλήματα ύδρευσης. Για δεκάδες οργανώσεις και ερευνητές όμως δεν είναι παρά μια εικόνα από το μέλλον ενός πλανήτη όπου το νερό θα έχει πάψει οριστικά να αποτελεί δημόσιο αγαθό και η τελευταία σταγόνα του θα ελέγχεται από μια χούφτα πολυεθνικών.

Σε πρόσφατη έκθεσή της με τίτλο «Υδατικοί πόροι, υποδομές και υπηρεσίες νερού» ομάδα ερευνητών από το ΕΜΠ κατέγραψε ένα προς ένα τα παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων σε όλο τον κόσμο, τα οποία όμως, όπως προκύπτει από την έρευνα, συνδυάζονται πάντα με σκανδαλώδη ποσοστά κέρδους για τους ιδιώτες, άνιση πρόσβαση στο νερό των φτωχότερων στρωμάτων, αθέτηση υποσχέσεων ανάπτυξης του δικτύου και εκτεταμένα κρούσματα διαφθοράς. Στο Παρίσι οι τιμές του νερού αυξήθηκαν έως και 200% (!) από τη στιγμή που ο Ζακ Σιράκ παρέδωσε την ύδρευση της πόλης σε δύο πολυεθνικές.

Μια από τις πιο δραστήριες ΜΚΟ των ΗΠΑ, η Public Citizen, με πολύχρονους αγώνες υπέρ της δημόσιας υγείας, της ασφάλειας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχει συντάξει τον κατάλογο με τους δέκα λόγους για τους οποίους οι πολίτες πρέπει να αντιταχθούν στην ιδιωτικοποίηση του νερού.

Πρώτη και βασική αιτία είναι ότι η ιδιωτικοποίηση οδηγεί σε αύξηση των τιμολογίων της παροχής νερού στους καταναλωτές. Πλειάδα παραδειγμάτων από τις πολιτείες της Αμερικής που ιδιωτικοποίησαν το νερό το επιβεβαιώνουν. Στην πολιτεία του Ιλινόι, στα 18 χρόνια που το νερό βρίσκεται σε χέρια ιδιωτών, το τιμολόγιο της παροχής του έχει αυξηθεί κατά 204%! Και στο Ηνωμένο Βασίλειο όμως, όπου η ιδιωτικοποίηση έγινε… πανηγυρικά στα τέλη της δεκαετίας του 1980, καθώς κράτος και αγοραστές εξήγγειλαν μειωμένες τιμές για τους καταναλωτές, υψηλή ποιότητα νερού, ασφάλεια και επέκταση του δικτύου υδροδότησης, οι αυξήσεις ξεπέρασαν τελικά το 102%…

Η ιδιωτικοποίηση του νερού λειτουργεί εις βάρος της ποιότητας του και κατ’ επέκταση εις βάρος της δημόσιας υγείας. Στην πόλη Γουόλκερτον του Οντάριο του Καναδά 7 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 2.300 αρρώστησαν όταν το πόσιμο νερό μολύνθηκε από το θανατηφόρο ιό E.coli. Σύμφωνα με τα όσα προέκυψαν από τις έρευνες για την απόδοση ευθυνών, η διαχειρίστρια εταιρεία A&L Laboratories γνώριζε ΤΟ «πρόβλημα», όμως δεν έκρινε επιβεβλημένο να ενημερώσει τις υγειονομικές Αρχές, καθώς κάτι τέτοιο δεν προβλεπόταν στη σύμβαση που είχε υπογράψει…

Οι εταιρείες είναι υπόλογες στους μετόχους τους και όχι στους καταναλωτές, κι αυτό τις οδηγεί σε ενέργειες μεγιστοποίησης του κέρδους και όχι βελτίωσης των παρεχόμενων υπηρεσιών και του προϊόντος. Η θυγατρική της πολυεθνικής Vivendi, π.χ., που ανέλαβε την εκμετάλλευση του νερού στο Πουέρτο Ρίκο μπορεί να παραμέλησε τις υποχρεώσεις της για επισκευή και συντήρηση των υδραγωγείων και του αποχετευτικού συστήματος, μπορεί να «ξέχασε» να μετρήσει την κατανάλωση νερού ανά σύνδεση, χρεώνοντας όλους τους πολίτες το ίδιο, δεν αμέλησε, ωστόσο, να απαιτήσει από την κυβέρνηση της αμερικανικής χώρας έκτακτη χρηματοδότηση προκειμένου να καλύψει τις οικονομικές αστοχίες της.

Η ιδιωτικοποίηση τροφοδοτεί τη διαφθορά, σύμφωνα με τους συντάκτες του καταλόγου της Public Citizen. Στελέχη των μεγάλων πολυεθνικών στη διαχείριση των υδατικών πόρων έχουν καταδικαστεί για δωροδοκία κυβερνητικών αξιωματούχων που αφορούσε είτε στους όρους σύναψης συμφωνιών για την εκμετάλλευση του νερού είτε στον «αλληθωρισμό» στους ελέγχους για το αν τηρούνται οι συνθήκες υγιεινής είτε στη μη κατάθεση των εταιρικών προϋπολογισμών στις ελεγκτικές υπηρεσίες του κράτους. Από την άλλη, μειώνεται η δυνατότητα παρέμβασης των τοπικών Αρχών, οι οποίες γνωρίζουν τις ανάγκες των δημοτών τους, στην εταιρεία ύδρευσης, όταν αυτή είναι ιδιωτική.

Υπάρχει η εσφαλμένη εντύπωση ότι, όταν ιδιωτικοποιείται το νερό, το κόστος επισκευής, αναβάθμισης και συντήρησης του δικτύου μεταφέρεται από τον κρατικό προϋπολογισμό στον ιδιώτη. Η πραγματικότητα είναι ότι όλα αυτά, όπως και τους μισθούς των στελεχών αλλά και τα μερίσματα των εταιρικών μετόχων, τα πληρώνουν -και, μάλιστα, ακριβά- οι καταναλωτές.

Η αύξηση της ανεργίας είναι μια ακόμα επίπτωση από την ιδιωτικοποίηση του νερού. Τα παραδείγματα της Public Citizen δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αμφισβήτησης: 10.000 θέσεις εργασίας χάθηκαν στον τομέα της ύδρευσης στη Μεγάλη Βρετανία σε μία δεκαετία, ενώ στις Φιλιππίνες το μισό προσωπικό έχασε τη δουλειά του μόλις ιδιωτικοποιήθηκε η εταιρεία ύδρευσης.

Μια ακόμα σημαντική επίπτωση της ιδιωτικοποίησης του νερού αφορά στην ελεύθερη μεταφορά μεγάλου όγκου νερού από χώρα σε χώρα, κρίσιμη παράμετρος αν αναλογιστεί κανείς τις επιστημονικές εκτιμήσεις πως το 2025 τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού θα βιώσουν λειψυδρία.

Η σημαντικότερη συνέπεια της ιδιωτικοποίησης στην κοινωνική διάστασή της αφορά στη δυσκολία της προσβασιμότητας σε πόσιμο νερό των οικονομικά κατώτερων στρωμάτων της κοινωνίας. Κάτι που γνωρίζουν καλά οι κάτοικοι της Βολιβίας, της φτωχότερης χώρας της Αμερικής, η οποία, ύστερα από μισό αιώνα κατοχής από το ΔΝΤ, είδε την τιμή του νερού να εκτοξεύεται με την ιδιωτικοποίηση του.

Το ΠΑΚΟΕ έχει επανειλημμένα καταγγείλει την απαράδεκτη τακτική της αποκρατικοποίησης του Δημόσιου πλούτου της χώρας και ταυτόχρονα το πραγματικό ξεπούλημα της δικής μας περιουσίας. Πουθενά δεν αναφερόταν στις προεκλογικές εξαγγελίες των κομμάτων εξουσίας ότι μόλις έρχονταν  και καταλάμβαναν την «εξουσία» θα ξεπουλούσαν τον τόπο. Εάν συνεχιστεί αυτή η τακτική, τίποτε όρθιο δε θα μείνει σε αυτόν τον τόπο.

 

Please follow and like us:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *